۲۰ حدیث از امام جعفر صادق علیه السلام :

۱. هر كه‌ تقيه‌ ندارد ايمان‌ ندارد .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 308)

۲. نفس‌ كشيدن‌ كسى‌ كه‌ براى‌ ما اندوهگين‌ است‌ و براى‌ ستمى‌ كه‌ به‌ ما شده‌ غمگين‌ است‌ ،

تسبيح‌ است‌ .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 320)

۳. هر كس‌ كه‌ از نيكى‌ خود شادمان‌ و از بدى‌ خويش‌ بدحال‌ گردد او مؤمن‌ است‌ .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 329)

۴. سه‌ چيز از علامات‌ مؤمن‌ است‌ : علم‌ به‌ خدا و هر كس‌ را كه‌ خدا دوست‌ دارد و هر

كس‌ را كه‌ دوست‌ ندارد .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 331)

۵. اگر خواهى‌ اصحاب‌ مرا بشناسى‌ بنگر به‌ كسى‌ كه‌ پرهيزگاريش‌ بسيار باشد و از خالق‌

خود بترسد و به‌ ثواب‌ او اميدوار باشد .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 333)

۶. زن‌ مؤمن‌ از مرد مؤمن‌ كميابتر است‌ و مرد مؤمن‌ كميابتر از كبريت‌ احمر است‌ .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 339 - 340)

۷. مؤمن‌ از چهار چيز يا يكى‌ از آنها بر كنار نيست‌ : مؤمنى‌ كه‌ بر او حسد برد ، اين‌

از همه‌ براى‌ او سخت‌تر است‌ ، منافقى‌ كه‌ از او دنبال‌گيرى‌ كند ، دشمنى‌ كه‌ به‌ جنگ‌

او برخيزد ، شيطانى‌ كه‌ گمراهش‌ كند .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 349)

۸. دنيا زندان‌ مؤمن‌ است‌ و از چه‌ زندانى‌ خير و خوشى‌ آيد .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 349)

۹. اجر بزرگ‌ با بلاى‌ بزرگ‌ است‌ و خدا هيچ‌ قومى‌ را دوست‌ نداشته‌ جز آن‌ كه‌ گرفتارشان‌

ساخته‌ .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 351)

۱۰. بر مؤمن‌ چهل‌ شب‌ نگذرد ، جز آن‌ كه‌ پيشامدى‌ برايش‌ شود كه‌ غمگينش‌ سازد تا موجب‌

تذكرش‌ گردد .

۱۱. اگر مؤمن‌ پاداشى‌ را كه‌ براى‌ مصيبتها دارد بداند ، آرزو مى‌كند كه‌ او را با قيچى‌

تكه‌ تكه‌ كنند .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 354)

۱۲. اگر بنده‌ء مؤمنم‌ دل‌ آزرده‌ نمى‌شد سر كافر را با دستمالى‌ آهنين‌ مى‌بستم‌ كه‌ هرگز

سردرد نگيرد .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 356)

۱۳. چيزى‌ از دنيا به‌ بنده‌اى‌ عطا نشد ، مگر براى‌ عبرت‌ گرفتن‌ و چيزى‌ از او بركنار

نگرديد مگر براى‌ آزمودن‌ .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 360)

۱۴. هيچ‌ رگى‌ زده‌ نشود و پائى‌ به‌ سنگ‌ نخورد و سردرد و مرضى‌ پيش‌ نيايد مگر به‌ جهت‌

گناهى‌ .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 370)

۱۵. گناه‌ ، بنده‌ را از روزى‌ محروم‌ مى‌كند .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 372)

۱۶. هر گاه‌ مردى‌ گناه‌ كند ، در دلش‌ نقطه‌ء سياهى‌ برآيد ، پس‌ اگر توبه‌ كند محو شود ،

و اگر بر گناه‌ بيفزايد ، آن‌ سياهى‌ افزايش‌ يابد تا بر دلش‌ غالب‌ شود ، سپس‌

هرگز رستگار نشود .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 373)

۱۷. تأثير كار بد در صاحبش‌ از تأثير كارد در گوشت‌ زودتر است‌ .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 374)

۱۸. كسى‌ كه‌ قصد گناهى‌ كند ، نبايد انجام‌ دهد چون‌ گاهى‌ بنده‌ گناهى‌ مرتكب‌ شود و خداى‌

تبارك‌ و تعالى‌ او را ببيند و فرمايد : به‌ عزت‌ و جلالم‌ سوگند ، ديگر بعد از اين‌

تو را نيامرزم‌ .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 374)

۱۹. خدا نعمتى‌ به‌ بنده‌اى‌ نداده‌ كه‌ از او بگيرد جز آن‌ كه‌ گناهى‌ كه‌ به‌ سبب‌ آن‌ سزاوار

سلب‌ نعمت‌ شود .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 376)

۲۰. نه‌ به‌ خدا سوگند كه‌ خدا هيچ‌ طاعتى‌ را با اصرار بر هر گناهى‌ كه‌ باشد نپذيرد .

(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 395